اینجا ، جای موندن نیست ...

استراماچونی رفت ... خیلی یهویی .. خیلی بی خبر ... خیلی غیر منتظره ...

خیلی اهل فوتبال نیستم ... ولی ... میتونم این آدم رو بخاطر کاری که کرد ، درک کنم

چون بیست و پنج ساله که دارم اینجا زندگی میکنم و

با تمام وجودم حس میکنم که در این مملکت چطور با مرز تحمل آدمها بازی میکنن

اینجا یک جوری هست که هرچقدر سعی میکنی خودت رو با شرایط وفق بدی

چندین برابر عرصه رو برات تنگ میکنن و تهش به یه جایی میرسوننت

که فقط میخوای بذاری بری ...

دیگه برات مهم نیست چی میشه ... فقط میزنی تو دنده ی رفتن ...که بری که بری

اینجا خستگی رو به مرز بریدن میرسونن...

من فوتبالی نیستم ولی استراماچونی رو کاملا درک میکنم

چرا باید جایی باشی که ارزشت رو نمیدونن و سعی میکنن نهایت سواستفاده رو

ازت بکنن ...

اینجا هیچ چیز تغییر نمیکنه ... میدونی چرا؟

چون هیچکس حاضر نیست اشتباهش رو بپذیره و بخاطرش عذرخواهی کنه

چه برسه بخواد جبرانش کنه ...

اینجا جایی هست که دروغ گفتن از نفس کشیدن هم آسون تره

و خیانت به بدیهی ترین واقعیت زندگی هامون تبدیل شده

اینجا جایی هست که تا وقتی هستی بهت ارزش نمیدن...

یا باید بری یا باید بمیری تا بفهمن کی بودی

اینجا جای موندن نیست...

بسه هرچی کشیدم و هیچی نگفتم......